ballonnen

02dec10

muze

Vandaag hang ik drie ballonnen aan je raam: een roze, een paarse en een gele.

De gele, omdat die me doet denken aan de kermis, waar ik je voor het eerst zag.
Ik wist het meteen.

De paarse voor die keer dat je me zo kwaad maakte dat ik je een blauw oog sloeg.
En je het me vergaf.

De roze voor toen je mijn dromen uiteen deed spatten.
Toen je vreemdging met mijn beste vriend.

Elke keer dat ik langs je huis kom, maak ik één ballon kapot.
En de vierde keer breek ik de deur open en kom ik binnen.

Google Translate score: not quite right


muze

16feb10

muze

Je loopt weg. Achteloos. Je vindt het best zo.
Ik roep je na.
Ik vloek. Ik scheld. Ik tier.

Ik vertrouwde je. Betekenen al die uren, weken, maanden dan niets voor je? Op zoek gaan naar een schrijver met mooie beloftes en een plot van dertien in een dozijn.
Vuile derderangsmuze…

Ik ren, haal je in en zie je gezicht. Je bent een sfinx.
Ik herinner me hoe het was toen het begon. Je kijkt me niet aan.

We zijn op een plein vlakbij mijn huis. Mensen kijken me aan; een agent loopt op me af. Een man roepend in het niets. En jij loopt verder en vraagt je af hoe lang je dit nog vol kunt houden.
Ik hoop dat je het nooit zult weten.

Google Translate score: shattered


Je est un autre. En ‘je’ is knap vermoeiend op dit moment.

Dezelfde oude gedachtes, gevoelens, wendingen. Ik weet al lang waar ze vandaan komen en waar ze heen gaan. Ik doorzie de mechanismen, de trucjes, de verfraaiingen.

Ik heb het allemaal al eerder gezien, gedacht, gevoeld. Maar beter.

Ik verveel me in mijn eigen hoofd met oud en versleten speelgoed.

Ik ben mijn eigen kooi waarin ik heen en weer en weer loop.

Tenzij ik iets kapot maak – binnenkort.

Je est un autre

Google Translate score: translucent


BuREAU

03dec09

ijsje

Simon keek naar zijn koffie. Zonder koffie kon hij niet nadenken. Koffie en sigaretten. Maar met roken was hij gestopt, omdat hij niet vond dat dat bij zijn nieuwe beroep paste. Het was moeilijk. Ademen was toch een heel andere ervaring zonder sigaret tussen je lippen. Hij las de flyer nog eens door.

“Wilt u met iemand praten, maar is een psycholoog of een maatschappelijk werker een stap te ver? Kom dan bij ons langs: het Bureau voor de Redelijke Evaluatie van Alternatieven en Uitwegen.

De ‘standaard’-consulenten zijn vaak normatief bezig: correct voelen, correct denken, correct handelen. Wij stellen daartegenover de vraag: wilt u een correct of een interessant leven?

We hebben namelijk maar één leven. Elke keuze laat zich maar één keer maken. Er is geen ‘Wat als?’ – behalve in uw hoofd. Onze keuzes zijn arbitrair. De onzekerheid die dat met zich meebrengt, is niet altijd makkelijk. Maar bij BuREAU geloven we dat die onzekerheid ook betekent dat onze keuzes er iets toe doen. Want is dat niet het ergste wat een mens kan overkomen: met niets achterblijven zonder ooit een echte keuze gemaakt te hebben?

Dus daarom: BuREAU.”

Mooi. Daaraan zal het niet liggen. Nu moest hij gewoon wachten. Ook iets om met koffie en sigaretten te doen. Hij keek naar de deur. Nog steeds niemand. Hij stond op, liep naar buiten en stak een sigaret op.

Google Translate score: transformationalizing


ijsje

30aug09

ijsje

– Ijsje?
– Ja, lekker.
– 2 ijsjes, aub.
– Danku. Alsjeblieft.
– Hmmm… lekker.
– Weet je nog toen we die ijsjes op het strand kochten bij die vent die deed of ie alleen Italiaans sprak?
– Ja.
– En dat hij geen problemen had met ons nep-Italiaans?
– Dat was die ochtend na onze grote ruzie.
– …
– Ik liep die ochtend nog heel hard te twijfelen aan ons.
– Maar we hadden het toch uitgepraat?
– Ja, maar ik was toch nog boos. En ik zit er nog steeds een beetje mee.
– Na al die tijd?
– Ja. Vind je dat gek?
– Misschien. Maar ik weet niet of ik ooit nog een ijsje voor je koop.
– Zo bedoelde ik het niet. En jij begon over die ochtend!
– Maar voor mij was dat een goede herinnering!
– Voor mij dus niet…

Google Translate score: just lovely


scene

06aug09

scene

Oké! Welkom op de eerste repetitie met volledige bezetting. Vanaf vandaag gaan we dus steeds alle scenes na elkaar spelen, zodat er een beetje een lijn in het geheel komt. Maar wat ik niet wil is dat jullie in jullie eigen spel expliciet naar de andere scenes gaan verwijzen. Dit stuk is geen intellectuele puzzel.
Ik wil gewoon eenheid van ritme, een puls door het hele stuk heen. Denk aan een symfonie. Of aan de onoverkomelijke cadans van een tragedie: je snapt niet precies waarom dit nu zo moet gebeuren, maar je weet ook niet hoe het anders had kunnen zijn.

Dan nu, de eerste scene. Léonie, bij jou wil ik angst en vervreemding zien. Geen schrikachtige angst, eerder een lome paniek. Geen pijn, maar een zachtjes schuren, als een zandkorrel in de branding.

Johan, van jou wil ik controle, maar niet obsessief. Meesterschap en beheersing, maar vol leven.

Arthur, jij bent de beschouwer, het koor van de tragedie. Het publiek zal daar niet bedacht op zijn. Begin voorzichtig, bouw het langzaam op, tot de mensen niet meer weten wat ze denken.

Lisa en Willem, ik wil de eerste scheurtjes in de maskers zien, maar ze mogen niet breken en zeker niet afvallen. Ook geen barstjes, alleen scheurtjes. Het publiek moet zeker zijn van wat er gaat gebeuren, maar ze moeten twijfelen aan wat ze gezien hebben.

Heren muzikanten, jullie zijn dus niet de goedkope oplossing om eenheid in dit stuk te krijgen. Als één van de acteurs uit de bocht vliegt, meegaan! En dan samen terugkomen.

En dan nog één ding: we hebben maar een paar van die rode stoelen, probeer er dus een beetje voorzichtig mee te zijn.

Google Translate score: scattered


fiets

30jun09

Fiets

Ik ben gelukkig… ik weet niet waarom. Waarschijnlijk is het beter zo. Geluk holt zichzelf al snel genoeg uit zonder introspectie.

Ik fiets. Voel de zon, de wind, de stenen onder de wielen. Ik zie hoe de avond valt. Eindeloos. Nonchalant. Het is zomer.

Ik voel mijn benen, vol ijver. Er is beweging, maar geen verandering. De trappers gaan rond. Er gebeurt nooit iets: het gebeurt alleen op een andere plaats en op een ander moment. Ondertussen draait de wereld onder mij door.

Dit is mijn low-budget road movie. En zolang ik binnen mijn eigen beperkingen blijf, zijn de mogelijkheden eindeloos.

Het is goed: nu, ik, hier.

Google Translate score: poetry


zebra

10jun09

Zebra

Dit is een moeilijke foto. Een deel van mij is hier achtergebleven – ongeveer een jaar geleden. Enkele dagen later was er een begrafenis. Was ik iets oplettender, iets attenter geweest, dan hadden ze mij ook mogen begraven. Ik was even afgeleid, bleef een stap achter. Zij stapte op het zebrapad en daar is ze omver gereden. Nu zijn we op haar begrafenis en zij is dood; ik niet.

En ondanks alle herinneringen van familie en vrienden, niemand die vertelt hoe ik haar heb gekend.
Hoe vanzelfsprekend ze onze ontmoeting vond.
Hoe veel mooier ze was door die net te geprononceerde neus.
Hoe we hetzelfde boek waren aan het lezen, maar zij er niets aan vond.
Hoe enkele uren -soms- voor twee mensen genoeg kunnen zijn om te weten hoe het verder zal lopen. En hoe ze daarom helemaal geen haast hebben met elkaar.
Nee, geen woord. Zolang de ouders je niet kennen, ben je deel van de anonieme treurende massa, het decor van hun verdriet.

Dit is een moeilijke foto.
Elke dag moet ik langs dit zebrapad; elke dag loop ik om.
Maar vandaag maak ik deze foto.

Google Translate score: broken


tunnelperspectief

Ze had geen idee wanneer ze voor het eerst het idee had gekregen om iemand te verslinden, op te slokken. Met huid en haar, kleren, schoenen en al.
Misschien was het toen ze voor de eerste keer besefte dat er nooit iemand bij haar bleef. Ze liepen allemaal door – zonder sporen achter te laten. Op sigarettenpeuken na. En kauwgom waar alle smaak uitgemalen was. Soms een papiertje dat dan in de loop van de dagen wegwaaide, af en toe geholpen of tegengewerkt door de voet van een voorbijganger tot het dan uiteindelijk uit haar zicht was verdwenen.

Ondertussen loopt hij verder. Draagt de basketbal zonder ook maar één keer te dribbelen, terwijl ze toch zo mooi echoot. Ze zou hem graag horen vertellen waar hij naartoe gaat en wat daar dan te doen is. Of hoe de zon eruit ziet. En de regen.

Als ze hem zou opslokken, zouden ze hier dan samen gelukkig worden? Of eenzaam? Hoe lang onthouden mensen dingen zoals wolken, de horizon, hun geliefden? Wanneer worden ze hun eigen verhalen en dromen beu? En als ze hem na een tijdje weer zou laten gaan, zou hij dan ooit nog terugkomen? Of zou ze hem nooit meer los mogen laten? Toch niet als hij meer wil zijn dan een uitgespuwd stuk kauwgom…

Zie hem lopen: gelukkig, nietsvermoedend.

Zou hij wegrennen wanneer hij haar voelde naderen? Of zou hij gewoon een beetje bang zijn, haar dan herkennen voor wat ze is, haar verwelkomen? Waarna ze samen zouden zijn. Hier. Thuis.
De basketbal zou nog een tijdje blijven liggen – tot iemand hem meenam. En dan zou ook het laatste spoor uitgewist zijn.

Google Translate score: intriguing




Recente berichten

Recente reacties